Drewno wykorzystywane w budownictwie i aranżacji pomieszczeń nie zawsze musi pochodzić z nowo pozyskanego surowca. Częstokroć materiał z wcześniejszych konstrukcji, rozebranych budynków czy nieużywanych elementów wyposażenia może otrzymać kolejne przeznaczenie. Drewno z odzysku ma za sobą określoną historię użytkowania, która na prawdę bardzo często pozostawia ślady w jego wyglądzie i strukturze.

Widoczne otwory po gwoździach, przebarwienia, nierówności powierzchni czy zmieniony odcień są wynikiem wieloletniego kontaktu z otoczeniem. Nie oznacza to jednak, że właściwie każdy taki szczegół nadaje się do ponownego zastosowania. Przed rozpoczęciem prac niezbędna jest ocena jego stanu, wilgotności, stabilności oraz ewentualnych uszkodzeń biologicznych. Znaczenie ma również wcześniejsze wykorzystanie materiału, ponieważ od niego może zależeć zakres przygotowania do kolejnych zastosowań. Przeciwnie postępuje się z belkami konstrukcyjnymi, a inaczej z deskami przeznaczonymi na elementy dekoracyjne.

Stare drewno wymaga odpowiedniego przygotowania, zanim zostanie wykorzystane w nowym projekcie. Pierwszym etapem jest zwykle usunięcie zabrudzeń, pozostałości starych powłok oraz metalowych elementów, które mogły pozostać w materiale (sprawdź: chêne de récupération). Następnie testuje się, czy powierzchnia nie jest osłabiona przez pęknięcia, grzyby albo działalność owadów. W praktyce istotne jest rozróżnienie naturalnych śladów użytkowania od uszkodzeń wpływających na trwałość detalu. Nierówna faktura może być zamierzonym efektem wizualnym, niemniej jednak rozległe ubytki lub osłabione fragmenty wymagają już innej oceny. Część materiału można pozostawić w pierwotnej postaci, jednakże inne elementy potrzebują cięcia, szlifowania, suszenia albo zabezpieczenia odpowiednimi preparatami. Nie zawsze warto usuwać wszystkie ślady wcześniejszego użytkowania, ponieważ zbyt intensywna obróbka może pozbawić drewno cech, które odróżniają je od nowych desek. Ostateczny zakres prac zależy zatem zarówno od planowanego wykorzystania, jak i rzeczywistego stanu surowca.

Współczesne projekty architektoniczne bardzo często łączą materiały o odmiennym pochodzeniu i charakterze. Stare drewno w nowoczesnej architekturze może występować obok betonu, szkła, stali czy gładkich powierzchni mineralnych. Takie porównanie opiera się przede wszystkim na różnicy faktur, kolorów i sposobu wykończenia. Drewno może stanowić część elewacji, okładzin ściennych, sufitów, schodów, drzwi albo wyposażenia wnętrz. W zależności od projektu zachowuje się jego naturalną powierzchnię albo poddaje ją częściowej obróbce. Istotne jest jednakże uwzględnienie warunków, w jakich materiał będzie użytkowany (sprawdź też: madera recuperada). W pomieszczeniach o zmiennej wilgotności powinno się brać pod uwagę możliwość pęcznienia i kurczenia się drewna, jednakże na zewnątrz ważne stają się opady, nasłonecznienie a także zmiany temperatury. Projektant musi także określić, czy konkretny szczegół pełni tylko funkcję wizualną, czy przenosi obciążenia. W drugim przypadku niezbędna jest dokładniejsza ocena jego parametrów technicznych, ponieważ sam wygląd nie daje możliwość określić przydatności konstrukcyjnej.

Przy ponownym wykorzystaniu materiałów drewnianych znaczenie ma także sposób ich doboru i dopasowania do konkretnego miejsca. Poszczególne partie mogą różnić się odcieniem, szerokością, grubością oraz stopniem zużycia, dlatego pozyskanie jednolitej powierzchni wymaga wcześniejszego zaplanowania układu. W sytuacji większych realizacji problemem bywa przystępność odpowiedniej ilości materiału o zbliżonych właściwościach. Powinno się też uwzględnić jego wymiary, które po rozbiórce nie zawsze odpowiadają standardom stosowanym we współczesnym budownictwie. Drewno z odzysku może być wykorzystywane zarówno jako pojedynczy szczegół, jak i większy fragment wykończenia, natomiast za każdym razem wymaga indywidualnego podejścia. Istotne pozostają też kwestie dokumentacji pochodzenia, wcześniejszych powłok chemicznych oraz sposobu przechowywania przed montażem. Te czynniki wpływają na zakres przygotowania materiału, organizację prac i sposobów jego zastosowania w nowej przestrzeni.

Zobacz także: old oak flooring.