W wieku szkolnym dziecko szybko rozwija swoje kwalifikacji ruchowe, ale nie znaczy to, że właściwie każdy nowy wzorzec ruchu zostanie w tej samej chwili dobrze zapamiętany. W trakcie zajęć związanych ze sztukami walki pojawia się sporo sytuacji, w których powinno się połączyć słuchanie instrukcji z obserwacją i wykonaniem konkretnego ruchu. Aikido dla dzieci używa ćwiczenia wymagające w głównej mierze zmiany kierunku, pracy nóg, utrzymywania stabilnej pozycji a także dobrego ustawienia względem partnera.

Na początku ważniejsze od płynności jest zrozumienie podstaw. Dziecko może zatrzymywać się w połowie ćwiczenia, mylić kolejność ruchów lub wykonywać je zbyt szybko. Takie trudności pozwalają określić, które elementy wymagają dodatkowego powtórzenia. W praktyce nauka przebiega etapami, a zdarzenie do bardziej złożonych czynności ma sens dopiero wówczas, gdy podstawowe ruchy są dla uczestnika czytelne.

Specyfika treningu zmienia się też w współzależności od wieku. Młodsze dzieci mają zazwyczaj krótszy czas skupienia, dlatego bardzo długie powtarzanie jednego schematu może prowadzić do spadku uwagi. Z kolei starsi uczestnicy mogą pracować nad dokładniejszym wykonaniem poszczególnych elementów i nie gorzej rozumieć zależności między ruchem własnym a działaniem partnera. Sztuki walki dla dzieci nie powinny być zatem traktowane jako jednolita forma zajęć dla wszystkich grup wiekowych. Zupełnie inaczej można organizować ćwiczenia dla rozpoczynających przedszkolaków, a inaczej dla dzieci, które mają już doświadczenie w aktywności fizycznej. Znaczenie moraz liczebność grupy. Przy większej liczbie osób prowadzącemu trudniej obserwować właściwie każdy ruch, a uczestnicy muszą samemu pilnować swojej przestrzeni. W małej grupie łatwiej natomiast zauważyć drobne niedociągnięcia i na bieżąco przemienić sposób wykonywania ćwiczenia.

Istotnym elementem aikido jest praca w parach, która wprowadza dodatkową zależność między uczestnikami. Nie wystarczy znać własną sekwencję ruchów. Trzeba jeszcze obserwować drugą osobę i dostosować tempo do jej działania. W sytuacji dzieci bywa to wymagające, ponieważ naturalnym odruchem jest przyspieszanie lub wykonywanie ruchu z większą siłą, gdy pojawia się emocjonująca sytuacja. W trakcie edukacji potrzebne jest zatem stopniowe oswajanie z zasadą kontroli ruchu. Ćwiczenia mogą być upraszczane, wykonywane wolniej albo dzielone na krótsze fragmenty. Dopiero w przyszłości można łączyć je w pełniejsze sekwencje. Takie podejście umożliwia również wychwycić sytuacje, w których dziecko zna teorię, ale ma trudność z zastosowaniem jej w praktyce. Różnica między pokazaniem ruchu a samodzielnym wykonaniem na prawdę bardzo często staje się widoczna dopiero w trakcie ćwiczenia z partnerem.

Na treningach dzieci uczą się również funkcjonowania w określonych ramach. Początek ćwiczenia następuje po właściwym sygnale, pozycję trzeba zmodyfikować we najlepszym momencie, a podczas pracy z innymi osobami trzeba zwracać uwagę na ich położenie. Te zasady mają znaczenie organizacyjne, ponieważ ograniczają chaos, który łatwo pojawia się w dziale dzieci wykonujących różnorakie ruchy równocześnie. W przypadku aikido dochodzi do tego nauka określonych możliwości poruszania się i wykonywania padów, których opanowanie wymaga systematycznego powtarzania. Oczywiście nie każdy uczestnik robi postępy w takim samym tempie. Jedni szybko przyswajają schematy, inni potrzebują większej liczby prób, w szczególności gdy nowe ćwiczenie wymaga połączenia kilku czynności. Przy wyborze zajęć z zakresu sztuk walki dla dzieci warto zatem uwzględniać nie tylko samą dyscyplinę, lecz także wiek uczestników, poziom grupy, sposób prowadzenia ćwiczeń oraz wymagania stawiane osobom rozpoczynającym naukę.

Polecam: Aikido w Gdańsku.