Zmiana codziennego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga implementacji wielu sekcji życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwykłych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się tylko do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się też nauki radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, możliwości organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. Zdarza się, że największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do zwykłego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie albo trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich przypadkach ważne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych możliwości. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów musi uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z w pewnych sytuacjach przeznaczonym na odpoczynek i przemianę zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór odpowiedniej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, założeń medycznych a także zakresu niezbędnej pomocy. Nie każdy program będzie dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i możliwości udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy kształtowaniu codziennych zajęć. W takich przypadkach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale także na kondycję psychiczną, sposobność kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się nawet u osób z podobnym rozpoznaniem.

Dodatkowe informacje: zmiany przepisów uzdrowiska.